Even voorstellen......

Op Boerderij Hazenveld wordt u welkom geheten door Marianne Hoekstra en Piet van de Geer.

Een beetje geschiedenis:

Boerderij Hazenveld is op 1 oktober 1940 in het bezit gekomen van de familie van de Geer.

                                               
                                                                        Koopakte 1 oktober 1940 

 

De Opa en Oma van Piet hebben vroeger een periode in de buurt van Kockengen gewoond.

   Ze ontdekten dat de melk uit de weilanden rond  Kockengen super was om lekkere boerenkaas van te maken. Zodra ze geld genoeg hadden, kochten ze onze boerderij in Kockengen.
   Zo hadden Opa en Oma van de Geer
twee boerder
ijen. Helaas kregen ze maar
één zoon Wim, daarom is de boerderij
in Kockengen indertijd verpacht.
   

                      


Zoon Wim trouwde en kreeg vier zoons en twee dochters. Twee zoons wilden boer worden.
De jongste zoon Wim heeft de boerderij in Westbroek overgenomen.
Zoon Piet mocht in 1991 de boerderij in Kockengen gaan bewonen met zijn vrouw Emmy.   



 

     De pachter van Boerderij Hazenveld was niet zo      zeer boer, maar liever een handelaar in oude bouwmaterialen. Het hele terrein tot het 
 huidige achterveld van de camping 
was volgebouwd met oude loodsen,
           waaruit soms zelfs een boom omhoog groeide.                                                                   

                          
 
Piet en Emmy hebben samen hard gewerkt om de boerderij 
op gang te brengen.

Helaas voor Opa en Oma had Piet thuis goed rondgekeken.

Eén ding was zeker, hij zou géén kaas gaan maken. In de zomer, als het mooi weer is, staat een kaasboer de hele tijd kazen te poetsen.   
Alles beter dan dat! 
Ondertussen werkten Piet en Emmy ook veel buiten de deur, om alles financieel rond te kunnen breien.
De nieuw ingevoerde melkquotering pakte voor he
n helaas erg duur uit. 


 Oktober 1992, grote vreugde in huize van de Geer,
  dochter Daniëlle  wordt geboren!


Helaas, enige tijd later wordt Emmy ziek. Borstkanker. Ze heeft gevochten, maar helaas niet gewonnen. 
Op haar 33e verjaardag overlijdt zij in 1997.
Buren en familie vangen Daniëlle op en geven Piet de gelegenheid om te blijven werken in het kaaspakhuis van de familie Treur in Woerden bekend van haar Weydeland kaas. 

Zo kan hij toch de boerderij in behouden, waar ze samen zo enthousiast aan begonnen waren.
 

Marianne, opgegroeid in Ede, verhuist op haar 19e naar Utrecht.
Daar heeft ze werk gevonden bij de Centrale Rabobank, waar zij haar latere man Henny ontmoet. Samen beginnen zij i
n 1977 een assurantiekantoor.
De dag na zijn 33e verjaardag, Marianne is dan 23, krijgt Henny een ernstig hartinfarct. 
De revalidatie duurt lang, de bank eist de bedrijfsfinanciering op en Marianne gaat weer buitenshuis werken om voldoende inkomen te genereren.

 


              Hun grote hobby is kamperen, 
                      samen de natuur in.
      Na enige tijd ontdekken ze als fervente 
        kampeerders samen heel Europa.
           Op zoek naar reptielen, amfibieën
                    en bijzondere planten.  
            
 
Maar helaas het noodlot slaat opnieuw toe, vijf jaar later krijgt Henny kanker. Deze ziekte is ook een enorme belasting voor zijn al beschadigde hart en veroorzaakt hartfalen. Tijdens een vakantie in Namibië krijgt Henny in 1995 een fataal hartinfarct. Marianne is dan 38 en staat er alleen voor.

Ook op de Groenedijk (toen nog landelijk gebied, nu Leidsche Rijn) is de burenhulp enorm.
Buren en vrienden helpen Marianne om het leven weer op te pakken.

De ontmoeting: 

Een nieuwe eeuw, een nieuw begin. Piet wordt lid van een lotgenotenvereniging voor jonge weduwen en weduwnaars. Tijdens de eerste bijeenkomst ontmoet hij Marianne en, je leest het vaak, maar het gebeurt ook echt! De vonk sprong over.

Dan begint het wennen, aan elkaar en aan elkaars leven. 

Ook voor Daniëlle is het een grote verandering, papa heeft een vriendin!
Al snel wordt alle losse oppas hulp afgebouwd, alleen een vaste oppas uit het dorp blijft komen.
In 2001 is de MKZ crisis (mond-en-klauwzeer). Het gebied rond de boerderij wordt afgesloten.
Heen en weer rijden kan niet meer. Ja, als je verliefd bent wil je bij elkaar zijn, dus komt Marianne tijdens de MKZ op de boerderij wonen. Ook de vaste oppas uit het dorp mag het erf niet op.
Na deze voor boeren heftige periode kom
t het besef: Piet zijn veertig koeien kunnen niet in de achtertuin  van Marianne wonen, dus moet Marianne wel verhuizen naar de boerderij. 

Marianne ontdekt langzaam aan dat het boerenleven toch
wel heel anders is als het burgerleven.
Een boer werkt met levende dieren, die kan niet zomaar even weg op vakantie.
De caravan wordt werkeloos. 
Boeren is een manier van leven, geen beroep.    
                   
                          

Zoals iedere campinggast zat ook Marianne wel eens voor de caravan, dromend over een eigen camping, dromend over wat zij zou doen als zij een eigen camping zou hebben.

           Als dan ook de Agrarische Natuur- en              Landschapsvereniging De Utrechtse Venen
    boeren zoekt die toeristen onderdak willen geven
op hun boerderij is zij gelijk enthousiast.

       Dit was de kans om deze droom te realiseren!

      In dezelfde periode overlijdt de oude pachter
           van Boerderij Hazenveld. 
        Piet mag alle loodsen gaan slopen.

 


De trouwfoto’s in 2003 zijn           genomen op de fundamenten 
van de nieuwbouw,                   De fundamenten van ons
nieuwe leven samen.
Met op de achtergrond nog
de restanten van wat eens een groot aantal loodsen met bouw
materialen was.                 
                                     

    

 

In 2004 gaat de camping open. Enige jaren later komen daar de B&B kamers bij. 

Het ontvangen van gasten, het werken op de camping en in de kamers, het is niet te combineren met het assurantiekantoor.
Daarom:
Nu wij dit schrijven zijn wij full-time boer en agro-toeristisch boerin.
We genieten van de reuring op ons bedrijf gedurende het campingseizoen. We genieten even zo goed van de rust op de boerderij als de camping gesloten is. Bovenal genieten wij van elkaar en het feit dat we in zo’n mooie omgeving mogen wonen en werken.

Helaas komt er in 2016 toch weer ziekte om de hoek kijken, Marianne krijgt last van nierfalen en moet meer rust nemen. Vanaf 2017 wordt het werk aangepast, bijvoorbeeld: geen kort verblijf meer op de camping, maar minimaal een week. Zo hopen we toch nog lang door te kunnen werken!


Eén dochter, Daniëlle, als onze opvolger?  Nee, Daniëlle heeft haar draai gevonden als opticien en is in i2017 afgestudeerd als orthoptist. Samen met haar vriend heeft ze een eigen huis gekocht. Ze werkt deels als opticien en deels in een ziekenhuis als orthoptist.

Wie weet wat de toekomst ons nog brengt…….

-->